Tijgerboys nieuwe verhalen. Nu: Het Spoor der Herinnering

De plek waar je je creatieve ei kwijt kunt. Tekeningen, bewerkingen, verhalen en eigen gemaakte knutselwerkjes kunnen hier worden getoond.

Tijgerboys nieuwe verhalen. Nu: Het Spoor der Herinnering

Berichtdoor Tijgerboy » 25 maart 2009, 20:55

Ik ben weer eens bezig met een nieuw verhaal, De Schaduwdief.

Ik begin met het eerste hoofdstuk

Hoofstuk één
De inbraak


Het was zaterdagmiddag, 5 uur. Meneer van Vliet, de juwelier van het dorp, sloot zoals elke avond zijn zaak. Hij stapte tevreden op zijn fiets, hij had vandaag namelijk goede zaken gedaan. Hij had de opdracht gekregen om een waardevol kristal te bewaren. Hij had het veilig in de kluis onder de toonbank gestopt. Maar vanavond was hij vrij. Lekker een gezellig televisieprogramma kijken, of een spelletje met de kinderen doen. Morgen zouden opa en oma langskomen.

Zes uur later was hij in de badkamer bezig om zijn tanden te poetsen. De telefoon ging. 'Schat,' riep zijn vrouw. 'Het is voor jou. De politie.' Vol met bange voorgevoelens nam hij de telefoon van zijn vrouw aan. 'Goedenavond, meneer van Vliet,' zei een vrouwenstem 'U spreekt met Inge Kramer van de Politie gemeente Amersfoort. Er is zojuist ingebroken in uw juwelierszaak. Wij verzoeken u om zo spoedig mogelijk naar uw zaak te komen om te kijken of er iets uit uw winkel ontrvreemd is.' 'Is goed,' antwoordde meneer van Vliet. 'Ik kom er zo spoedig mogelijk aan. Hij stapte op zijn fiets en reed zo snel mogelijk naar de winkel. Het kristal zou toch niet gestolen zijn?

Toen hij vijf minuten later aankwam bij de winkel zag hij dat alles was afgezet met lint. Voor de ingang stonden drie agenten. Hij sprak één van de agenten aan. 'Goedenavond, agent.' 'Wat moet je hier?' vroeg hij met een zware stem. 'Ik ben net gebeld door één van uw collega's, Inge Kramer.' De agent keek naar binnen. 'Het is oké. Ik heb hem gebeld,' klonk een vrouwenstem vanuit de winkel. 'Ga maar.' Zei de agent en hij zette een stap opzij, zodat hij erin kon. Hij stapte de winkel in.

Daar stonden twee andere agenten. De ene, de vrouw, sprak hem aan. 'Ah, meneer van Vliet,' zei ze. 'Ik ben Inge Kramer en dit is mijn collega Jaap de Vries.' Ze wees op een man die de vitrines onderzocht. Hij draaide zich om en begon te vertellen wat er gebeurd was. 'We werden een half uur geleden gebeld door een buurtgenoot. Hij hoorde het geluid van rinkelend glas. Hij keek uit het raam en zag dat de lichten aan stonden. Hij zag dat een mysterieus figuur in de zaak. Hij droeg een zwarte mantel en had een kap over zijn hoofd getrokken. Hij was bezig uw vitrines,' hij wees naar de vitrines die zo te zien allemaal kapot waren, 'te vernielen, pakte wat juwelen en was toen opeens weg. We vonden alleen dit. Komt dit u bekend voor?' Hij haalde een plastic zakje tevoorschijn met een klein zwart apparaatje erin. 'Nog nooit gezien,' antwoordde Van Vliet. 'Kunt dam u even kijken wat er allemaal ontvreemd is? Dan kunt u daarvoor aangifte doen,' vroeg de Kramer. Meneer van Vliet keek in de vitrines, maar er was zo te zien niets weg. Hij ging naar de kluis onder de toonbank. Die was zo te zien niet van zijn plaats geweest, maar toch opende hij hem om te kijken of het kristal weg was. Hij draaide aan het slot en het deurtje ging langzaam open. Hij keek geschrokken op. Het kristal was weg...
Wordt vervolgd...
Laatst bijgewerkt door Tijgerboy op 19 apr 2012, 19:23, in totaal 5 keer bewerkt.
It's a fez. I wear a Fez now. Fezzes are cool!
Tijgerboy
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 3690
Geregistreerd: 02 jan 2005, 23:10
Woonplaats: Leiden



Berichtdoor zeekoe » 25 maart 2009, 21:04

Een goed opgebouwd, spannend verhaal! Ga zo door.
Ben wel benieuwd hoe meneer van Vliet van zijn voornaam heet.
Het is een zegen om je eigen talenten te ontdekken,
en ze niet te willen vergelijken met die van een ander.
Ik ben donor! Jij toch ook?
zeekoe
Avatar gebruiker
Winnaar Jubileum Contest - Animals of the World
Berichten: 1563
Geregistreerd: 31 aug 2007, 14:10



Berichtdoor Tijgerboy » 25 maart 2009, 21:16

Dat heb ik eigenlijk nog niet echt bedacht omdat deze inbraak slechts een kleine rol in het verhaal gaat spelen.
EDIT: Hij heet André.

EDIT: Ik plak direct Hoofdstuk twee eraan vast

Hoofdstuk twee
De Donkere Kamer


Het stormde. Dat was duidelijk merkbaar in de oude kamer. Het was er donker omdat het enige licht van twee kaarsstompjes, die bij de deur stonden, kwam. Het enige meubilair was een grote, rijkelijk bewerkte, houten stoel waar een grote man op zat. Er werd op de deur geklopt. ‘Binnen,’ zei een zware stem. De deur ging krakend open en een mager figuur met een zwarte mantel kwam binnen. Hij had zijn kap zover over zijn hoofd getrokken, dat alleen een smalle mond met een litteken over de kin zichtbaar was. ‘Heb je het?’ Vroeg de stem. ‘J-ja, meester,’ zei de persoon die net binnen was gekomen. De man op de stoel was door het zwakke licht nauwelijks zichtbaar. Alleen twee grote benen die in zware schoenen gestoken waren, waren zichtbaar. ‘Geef het nu aan mij!’ De magere man haalde met een bebloede hand een klein zwart zakje uit zijn binnenzak en overhandigde het aan de grote man in de stoel. ‘Heeft de politie iets gemerkt?’ vroeg de grote man. ‘N-nee, meester, ik g-geloof het niet,’ antwoordde de kleine man trillend. ‘Leugenaar!’ bulderde de grote man en hij bonkte met zijn vuist op de armleuning van zijn stoel. Opeens viel de kleine man op de grond, rolde over de vloer en begon te stuiptrekken. Hij schreeuwde het uit van de pijn. 'JE WEET BEST DAT IK KAN ZIEN WANNEER IK VOORGELOGEN WORDT! IK HEB JE VERDOMME ALLES GEGEVEN OM HET PLAN PERFECT TE LATEN LOPEN EN DAN VERPRUTS HET OOK NOG! Nu ga je eraan!'
'Laat hem leven!' snauwde een zachte halffluisterende stem naast de grote stoel. Blijkbaar was er nog iemand in de kamer. ‘Hij was tot nu toe de enige die het gelukt is, en het is uw laatste dienaar. Als u hem doodt, dan moet u het zelf doen.’ ‘Je… je hebt gelijk,’ zei de grote man en de kleine man stopte met stuiptrekken. ‘Je hoorde het!’ zei de grote man. ‘Ik geef je nog één kans, maar als je het weer verprutst, dan moet ik toch nog op mijn besluit terugkomen je niet te doden.’ 'Dank - Dank u, Meester,' zei de kleine man trillend, hij boog diep en verliet de kamer buigend.

Wordt vervolgd
It's a fez. I wear a Fez now. Fezzes are cool!
Tijgerboy
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 3690
Geregistreerd: 02 jan 2005, 23:10
Woonplaats: Leiden



Berichtdoor Tijgerboy » 30 maart 2009, 12:11

Hoofdstuk drie
De eigenaar


Een maand later was het kristal nog steeds niet teruggevonden. Ook de eigenaar was tot nu toe nog niet teruggekomen om het op te halen.

Het was een rustige, zonnige dag. Rond een uur of twee waren er twee mensen in de zaak. Één van hen was net klaar met afrekenen toen er opvallende figuur de winkel binnenkwam. Het was een grote, kale, gezette man met een grote kin, een borstelige, grijze snor en een bril. Hij liep direct naar de kassa. ‘Gutenmittag, André,’ zei de man met een zwaar Duits accent. Van Vliet was verbaasd hoe de man zijn voornaam was. De man kwam hem echter wel vaag bekend voor. ‘Sorry, ken ik u?’ vroeg Van Vliet beleefd. ‘Natuurlijk kennt u mich,’ zei de man. ‘Ich bin es, Baron Hendrik von Bielefeld!’

Plotseling begon Van Vliet te zweten. Het was namelijk de man die hem een maand geleden had gevraagd het kristal te bewaren. Nu zou hij het komen ophalen. ‘oh, ja… natuurlijk. Nu weet ik het weer.’ ‘Also, kann ich mein Kristal jetzt terugkrijgen.’‘ehm… nou, er is iets gebeurd met het kristal,’ zei Van Vliet voorzichtig. ‘Was dann? Was?’ vroeg Hendrik en hij leek minstens zo gespannen als Van Vliet. ‘Es ist doch nicht gestolen?’‘Nou… eigenlijk… wel,’ zei Van Vliet voorzichtig. ‘Ach, nein!’ riep Hendrik door de winkel en de weinige mensen in de winkel keken geschrokken om. ‘Wat is er dan met dat kristal?’ vroeg Van Vliet verbaast. ‘Ein Dief genaamd… genaamd… nein, das kann ich nicht sagen, will das Kristal zu pakken krijgen um… um…’ begon de Baron. ‘Om wat?’ vroeg van Vliet benieuwd. ‘Er will damit der Welt probieren zu veroveren.’ ‘En waarom heeft hij dat kristal dan nodig. ‘Es besitzt speciale Kraften und ist sehr gefährlich wann es in verkeerde Handen fallt.’

Wordt vervolgd...
It's a fez. I wear a Fez now. Fezzes are cool!
Tijgerboy
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 3690
Geregistreerd: 02 jan 2005, 23:10
Woonplaats: Leiden



Berichtdoor Pinguinboy » 30 maart 2009, 15:33

Ziet er goed uit, Tijgerboy ;)
het plot van het verhaal ziet er ook goed uit.
kom naar Novpin en red de pinguins in kaapstad!
Lees HIER mijn verhaal ''De Strijd om de walvissen'' en volg het avontuur tegen de Japanse walvisvaarders! :book:
Mickey Mouse wees me erop dat ik er minder van moest snoepen, terwijl Teigertje me er meer voerde, en Winnie de Pooh me probeerde over te halen om gewoon honing te gaan eten.
Pinguinboy
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 2026
Geregistreerd: 04 aug 2006, 19:49
Woonplaats: op aarde



Berichtdoor Tijgerboy » 30 maart 2009, 20:59

Hoofdstuk vier
Het pakketje


Kramer en De Vries zaten op een grijze donderdagochtend aan de zaak Van Vliet te werken. Ze zaten met een grote kaart van het centrum van de stad aantekeningen te maken. 'Er kunnen twee dingen gebeurd zijn,' zei Kramer. 'Één, de dief kwam vanaf de achteringang binnen en vluchtte via de bovenkant weg. Twee, de dief is via de kruipruimte onder de kassa binnengekomen en is via die kant ook gevlucht. Hij was niet zo groot. Volgens de buurtgenoot hoogstens één meter zestig.' 'Dat tweede is heel logisch,' begon Kramer, 'maar het verklaart het vreemde apparaatje dat we onder de toonbank vonden niet.' En ze hield het apparaatje, dat die avond gevonden was, omhoog. 'Misschien is het wel iets om die kluis mee te kraken zonder sporen na te laten,' suggereerde De Vries. 'De kluis was niet opengebroken of iets dergelijks.' Kramer drukte op een klein rood knopje op het apparaat. 'Eens zien wat dit doet.'

Tien minuten later kwam één van hun collega's binnen met een klein pakketje met bruin pakpapier eromheen het kantoor binnen. 'Het is voor jullie,' zei de collega. 'We hebben het geopend, maar er was niets verdachts aan.' De Vries nam het pakketje aan en haalde het pakpapier eraf. Er zat een videoband in. Op het etiket stond in bruinige inkt, met hanenpoten geschreven: "Aan Inge Kramer en Jaap de Vries, politiebureau Amersfoort, Nederland"

De Vries haalde een videospeler en een televisieapparaat uit het magazijn en deed de band erin. Op het beeld verscheen een donkere ruimte met een rijkelijk bewerkte houten stoel. In de stoel zat een grote man. Zijn gezicht was niet zichtbaar. Alleen twee grote benen en twee grote, behaarde handen die op de armleuningen rustten waren zichtbaar.

'Jullie daar. Smerissen, idioten,' zei de man in de stoel. 'Jullie moeten je niet met míjn zaken bemoeien. Anders krijgen jullie daar spijt van. Als jullie je nog langer met het gestolen kristal van Van Vliet bemoeien, stuur ik mijn mannen om jullie genadeloos af te slachten. Zag je waarmee ik op het etiket had geschreven? Dat was de vorige persoon die het lef had tegen mijn wil in te gaan! En denk eraan: ik zie alles.'

Kramer en De Vries keken elkaar geschrokken aan.

Wordt vervolgd...
It's a fez. I wear a Fez now. Fezzes are cool!
Tijgerboy
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 3690
Geregistreerd: 02 jan 2005, 23:10
Woonplaats: Leiden



Berichtdoor Tijgerboy » 15 apr 2009, 12:07

Hoofdstuk vijf
De Bankroof

Het stormde die avond flink. Er werd op de deur geklopt. ‘Binnen,’ zei de grote man in de stoel. De deur ging krakend open en weer kwam er een kleine man naar binnen. ‘En, meester?’ vroeg hij trillend. ‘Heeft de politie nog wat aan de zaak gedaan?’ ‘Nee, en dat is maar goed ook. Anders hadden ze mij via jou binnen de kortste keren ontmaskerd.’ ‘Inderdaad, meester,’ zei de stem naast de stoel van de grote man. ‘Dat zou een grote schande zijn.’ ‘Heb je nog nieuws?’ vroeg de grote man aan de kleine. ‘Jazeker, meester. Ik ben het tweede kristal op het spoor en ik heb een vermoeden waar het zich bevindt.’ ‘Waar dan?’‘Ik heb de vorige eigenaar gevolgd en zag hem een paar weken terug een bank in Zwitserland binnengaan. Hij gaf de bankiers opdracht om een klein bruin pakketje te bewaren. Hij leek nogal wanhopig. Ik heb de bank geobserveerd en ken alle beveiligingstrucjes. Vannacht ga ik proberen hem te stelen.’ ‘Heel goed!’ bromde de grote man. ‘En waag het niet het nog eens te verprutsen!’ schreeuwde hij hem na terwijl de kleine man buigend de kamer verliet.

Die nacht stond hij op de berghelling en keek uit over de stad in het dal. Overal waren de lichten uit. Dat zou gemakkelijk gaan omdat er niemand was. Hij ging de helling af en leek haast te zweven, vanwege de kalme manier waarop hij van de steile helling ging. Toen hij bij de stad aankwam liep hij over een brede weg met aan weerskanten houten chalets. Hij ging over een brug over een hard stomende rivier heen en kwam bij het station aan. Op het station stond een trein, maar niemand zat erin. Aan de andere kant van het station zat een groot plein met aan de andere kant een winkelcentrum. Hij ging naar rechts en liep door een grote, verlaten winkelstraat. Er was niemand, totdat er een groepje straatjongeren om hem heen kwam staan. ‘Hé, du! Was machst du hier? Dies ist jetzt unsere Straße!’ zei één van de jongeren. De kleine man mompelde een paar onverstaanbare woorden en de jongeren leken allemaal tegelijk door een onzichtbare kracht weggeslingerd te worden. De kleine man liep verder.

Hij kwam bij een groot met glazen muren gebouw aan, dit was het. Hier zou het zijn. Hij voelde met een bleke hand aan de glazen deur en toen aan de muren. Op een bepaald punt van de muur kon hij zijn hand door het glas heen halen. Dat deed hij ook met de rest van zijn lichaam. Hij was binnen. En nu de bewaking uitschakelen. Hij wees op een beveiligingscamera en de lens van het apparaat werd zwart. Hij deed dat ook bij alle andere camera’s totdat hij ze allemaal had gehad. Hij ademde in en blies met volle kracht een mysterieuze stofwolk uit. Hierdoor werden alle beveiligingslasers zichtbaar. Hij liep door de hal, klom over de balie en veranderde in een soort schaduw. Hij zweefde door een zwaarbewaakte deur. Hij was in een kluis met allemaal goudstukken. Nutteloos. Als zijn meester aan de macht kwam, was hij al rijk genoeg. Hij rees op en zweefde door het plafond en kwam in een klein kantoor. Hij liep naar een kast. Zijn hand veranderde in een schaduw en ging door de deur heen. Hij haalde er een klein zakje uit en stopte het in zijn binnenzak terwijl zijn andere hand ook een schaduw was geworden en er een ander zakje in stopte.

Hij sprong door het raam en verdween in de nacht.
Wordt vervolgd...
It's a fez. I wear a Fez now. Fezzes are cool!
Tijgerboy
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 3690
Geregistreerd: 02 jan 2005, 23:10
Woonplaats: Leiden



Berichtdoor Dylanus » 20 apr 2009, 15:21

Eerlijk gezegd... vind ik dat je een schrijver moet worden met je verhalen ;) mijn complimenten
'Ready for eternal war!' Quote van de Chaos Space Marines van Warhammer 40.000.
Dylanus
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 1704
Geregistreerd: 04 jun 2006, 14:00
Woonplaats: Heemskerk, nederland



Berichtdoor Tijgerboy » 12 mei 2009, 11:56

Hoofdstuk zes
De schaduwen


Kramer en De Vries zaten op hun kantoor na te denken. ‘Er moet toch iets zijn wat we kunnen doen.’ zei de Vries. ‘We kunnen Van Vliet toch niet eeuwig op dat kristal laten wachten? De man die hem de opdracht heeft gegeven om het te bewaren is al drie keer bij ons langs geweest en al vijf keer bij Van Vliet.’‘Maar je hoorde die man op de videoband toch? Hij zou zijn mannen op ons af sturen om ons genadeloos af te slachten,’ zei Kramer. ‘Toch moeten we iets doen,’ zei De Vries en hij liep naar de kast, waar alle dossiers van onafgesloten zaken lagen en haalde er een map uit. Hij liep naar de tafel en deed de map open. ‘Kramer, kijk eens hier. Dit heb ik aan het apparaatje ontdekt. Kramer?’ De Vries draaide zich om en zag dat Kramer nergens te bekennen was. Ze was vast even naar de wc of koffie aan het halen.

Maar na een kwartier was ze nog niet terug. Hij werd toch wel ongerust en ging op de gang kijken waar ze was. ‘Zeg, Jansen.’ Hij sprak een collega aan, die net op de gang liep. ‘Heb jij kramer gezien?’‘Nee,’ antwoordde Jansen. ‘Hoezo?’‘Ik dacht dat ze koffie was gaan halen, maar ze is nu al een kwartier weg.’‘Ik heb haar niet gezien.’‘Oké, dan wacht ik nog even.’

Hij zat aan het apparaatje te sleutelen en er klikte een onderdeel los. Opeens was woei er een koude wind in zijn nek en hij deed het raam dicht. Vreemd, dacht hij. De bomen bewogen niet. Hij ging weer verder. Hij hoorde iets ritselen, dacht hij. Hij keek om, maar zag niets. Na een halfuur was kramer nog steeds niet teruggekeerd en ging De Vries naar de wc. Uit het schoonmaakhok hoorde hij gebons. Hij deed de deur open en zag Kramer, die in bedwang werd gehouden door drie mysterieuze figuren. Ze droegen zwarte kleren, hadden kappen over hun hoofd en leken haast transparant, alsof ze van schaduwen gemaakt waren. ‘Niet dichterbij komen!’ siste eentje die voor hen stond. Hij hief een zwaard, dat zo te zien ook van schaduwen was gemaakt. ‘Portes defermo! Portes defermo! Portes defermo!’ riep een van de figuren en er ontstond een wervelwind. Kramer en de vier schaduwen waren verdwenen.

Wordt vervolgd
It's a fez. I wear a Fez now. Fezzes are cool!
Tijgerboy
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 3690
Geregistreerd: 02 jan 2005, 23:10
Woonplaats: Leiden



Berichtdoor Tijgerboy » 29 mei 2009, 11:19

Hoofdstuk zeven
Het kasteel


Het was een heldere avond. De volle maan scheen door het raam naar binnen. Er werd op de houten deur geklopt. ‘Binnen,’ klonk de stem van de grote man in de stoel. Op zijn schoot lag een witte kat tevreden te spinnen. De deur ging krakend open en er kwamen vijf figuren binnen. Vier van hen waren kleine mannetjes met zwarte kleding. Ze leken haast transparant, alsof het schaduwen waren. De vijfde persoon was een vrouw, die met touwen was vastgebonden en in bedwang werd gehouden door drie van de schaduwen. Ze verzette zich hevig, maar kon niet uit de greep van de schaduwen loskomen. ‘Daar zijn jullie,’ zei de grote man in de stoel. ‘Heeft iemand iets gemerkt van de ontvoering.’ ‘Nee, meester,’ antwoordde de voorste schaduw, de enige die de vrouw niet vasthield. Plotseling barstte de grote man uit in een woede aanval. ‘LEUGENAARS! IMBECIELEN!’ Bulderde hij. Hij beukte met zijn vuist op de armleuning van de stoel en de kat die op zijn schoot had gelegen sprong blazend van zijn baasjes schoot af. Uit de schaduw die aan de voeten van de grote man lag, ontstond een zwarte wervelwind, die alle vier de schaduwmannetjes opzoog. Toen ze waren opgezogen loste de draaikolk weer op in het niets.

‘En wat doen we met haar?’ vroeg een halffluisterende stem uit de schaduw naast de stoel van de grote man. De vrouw probeerde zich uit de touwen los te worstelen, maar zonder succes. ‘Breng haar naar de kerkers. Daar mogen de ratten haar hebben, en anders wil Pluisje haar wel. Het duurt trouwens niet lang meer voordat Shkaat met het derde kristal terugkeert.’ De witte kat, die naar zijn baasje keek, sprong via de vensterbank uit het raam. De man van wie die stem was, kwam uit de schaduw tevoorschijn. Het was een lange, magere man met een smal gezicht. Hij had een lange neus, en twee verveelde grijze ogen. Zijn lange, grijze haar stond alle kanten op. Hij tikte met de lange staf, waarop hij leunde, twee keer op de grond en de vrouw steeg op van de grond en zweefde achter de magere man aan, die weer in de schaduw verdween. Er klonk een krakend geluid waarmee er zo te horen een luik openging. Het luik klapte dicht en het was stil in de ruimte.

De stilte werd verbroken door het geblaas van een kat, buiten en op datzelfde moment sprong Pluisje, de witte kat, door het raam naar binnen. ‘Wat is er, Pluisje,’ vroeg de grote man. ‘Komt Shkaat eraan? WAT!?’ riep hij verbaasd en woedend uit toen hij in de groene ogen van de kat keek. Hij beukte drie keer op de armleuning van zijn stoel. Uit de schaduw van zijn voeten kwamen de vier schaduwmannetjes. Datzelfde moment klonk het gekraak van een luik dat open en dicht ging en de magere, oude man kwam in het licht staan. ‘U hebt mij geroepen, meester?’ vroeg de magere man. ‘De politieagent bij wie de vrouw hoorde komt eraan. Hij heeft mensen bij zich. Help me dit kasteel te beschermen!’

De Vries, Kriebelsnor, zijn assistent, Van Vliet en Baron Hendrik stonden aan de voet van de heuvel waar het kasteel bovenop stond. ‘Hier moet het zijn,’ zei Kriebelsnor en ze keken omhoog naar de heuvel.

Wordt vervolgd
It's a fez. I wear a Fez now. Fezzes are cool!
Tijgerboy
Avatar gebruiker
ZooTycoon.nl Lid
Berichten: 3690
Geregistreerd: 02 jan 2005, 23:10
Woonplaats: Leiden



Volgende

  • Reklame Boodschappen
cron